نگراني بيش از اندازه

زندگي كردن با اختلالات اضطراب

اضطراب احساس ناراحتي است كه ممكن است گهگاهي سبب آسيب زدن به شما يا فردي كه دوستش داريد شود. اين احساس مي تواند طبيعي و حتي گاهي كمك كننده باشد. اگر كار جديدي را شروع كرده ايد يا وظيفه اي را به تازگي بر عهده گرفته ايد، ممكن است سبب شده باشد كه شما گوش به زنگ تر و هشيار تر شويد. اما گاهي اضطراب ممكن است ماندگار شده يا آزار دهنده شود. وقتي اضطراب با سلامت ذهن و بدن تداخل ايجاد مي كند اختلال اضطراب ناميده ميشود.

تنها شما نيستيد كه دچار اختلال اضطراب هستيد. هر ساله ميليون ها نفر از هر سني از اضطراب بلند مدت رنج مي برند. اختلالات اضطراب در ميان كودكان رايج ترين شكل بيماري ذهني است كه ممكن است تا بزرگسالي نيز ادامه داشته باشد.

هر كسي دچار اضطراب ميشود. نكته اصلي اين است كه چگونه مي توان تفاوت بين اضطراب طبيعي و غير طبيعي را فهميد.

براي مبتلايان به اختلال اضطراب، ترسها و نگراني ها و اضطرابها ممكن است آن قدر استرس ايجاد كند كه سبب تداخل با زندگي روزمره فرد شود. اضطراب از سطح موقعيتهاي استرس زا فراتر رفته يا زماني اتفاق مي افتد كه خطر حقيقي وجود ندارد.

اضطراب واكنش بدن به استرس را فعال مي كند. تقريبا همه سلولها، بافتها و اندامها در بدن شما بسيار هوشيار هستند. اين واكنش به استرس مي تواند در طول زمان سبب افت بدنتان شود. افراد مبتلا به اضطراب مزمن (بلند مدت) ريسك بالاتري براي ابتلا به مشكلات فيزيكي و سلامت ذهني دارند. برخي افراد به خاطر سردرد، تپش قلب يا ديگر مشكلات فيزيكي به پزشك مراجعه مي كنند بدون اينكه بدانند كه اين علائم مي تواند به اضطرابي كه دارند مربوط باشد.

محققان در تلاش براي دانستن بيشتر در مورد اختلالات اضطراب هستند. آنها كشف كردند كه علت اين بيماريها تركيبي از ژن ها و محيط زيست است. با اين وجود، رخدادهاي دقيقي كه منجر به اختلالات اضطراب ميشوند هنوز ناشناخته هستند. دانشمندان همچنين به دنبال راههاي بهتري براي شناسايي، پيشگيري و درمان اين بيماري ها هستند.

اختلالات اضطراب چندين نوع دارد. انواع اصلي آن عبارتند از :

فوبيا- ترسهاي شديد و آزاردهنده كه محرك آن چيزهايي است كه در واقع خطري ندارند مثل ارتفاع، سگ ها يا حشرات. در ميان اختلالات اضطراب، فوبيا هاي خاصي متداولتر هستند.

اختلال اضطراب اجتماعي- سبب اضطراب مفرط و كم رويي در شرايط اجتماعي روزمره ميشود كه فوبياي اجتماعي نيز ناميده ميشود.

اختلال استرس پس از ضايعه رواني- علت آن يك ضايعه رواني است. اين مشكل سبب يادآوري مرتب گذشته، كاووس و بيخوابي ميشود. اختلال استرس پس از ضايعه رواني كه اغلب با افسردگي و سوء مصرف مواد همراه است مي تواند در هر سني حتي در كودكي اتفاق بيفتد.

اختلال اضطراب عمومي- نگراني بيش از اندازه در مورد انواع مشكلات روزمره.

اختلال هراس- حملات ناگهاني ترس كه با علائم فيزيكي از جمله تپش قلب، تنگي نفس، خواب آلودگي يا درد شكمي همراه است. اختلال هراس يكي از اختلالات اضطراب قابل درمان است.

اختلال وسواس فکری یا عملی-  تفكرات وسواس گونه دائم و مختل كننده و تشريفات تكراري مثل شستن دستها، شمردن، كنترل كردن و تميزكردن. اين رفتارها به اميد جلوگيري از هجوم افكار يا از بين بردن آنها انجام ميشوند.

درمان اختلالات اضطراب اغلب هم دارويي و هم رفتاري شناختي (CBT) است. CBT نوعي گفتگو درماني است. اين شيوه به افراد كمك مي كند كه هم الگوهاي تفكر خود را كه از ترسها حمايت مي كند و هم شيوه واكنش دادن به شرايط محرك اضطراب را تغيير دهند. درمان هاي كنوني مي توانند براي اغلب افراد تا حد زيادي موثر باشند.

در يك تحقيق محققان بر روي اضطراب در جوانان مناطق روستايي محروم تحقيق كردند. اين تيم بر روي شيوه هايي كه CBT را براي اين كودكان كه حضور در جلسات درماني برايشان امكان پذير نيست، در دسترس تر مي سازد تحقيق كردند.  اين محققان براي جبران فقدان تماس فردي از تلفن و شيوه هاي خود ياري استفاده كردند كه تمركز آنها بر روي آموزش دادن با والدين براي نحوه استفاده از CBT با كودكانشان بود.

در برخي تحقيقات دانشمندان آموزش CBT از طريق تلفن به والدين را با CBT از طريق تماس فردي با جوانان مضطرب و والدينشان مقايسه كردند. با كمك يك درمانگر، والدين و كودكان فهرستي از موقعيتهايي كه براي آنها استرس ايجاد مي كند تهيه مي كنند. آنها ياد مي گيرند چگونه با استفاه از مهارتهاي انطباقي CBT به تدريج بر ترسهاي خود غلبه نمايند. در هر دو شيوه والدين تشويق به الگوسازي رفتارهاي شجاعانه براي كودكان و ياد دادن شيوه استقلال به آنها ميشود. برخي از والدين اين كار را به صورت طبيعي انجام مي دهند اما برخي نياز به كمي تمرين دارند. تلفن نوعي از اين درمان است كه شدت كمتري دارد و شرط آن اين است كه فقط والدين شركت داشته باشند و جلسات نيز كوتاهتر هستند. اما حتي بدين صورت هم درمان مي تواند واقعا موثر باشد.

محققان همچنين از ابزارهاي پيشرفته تصويرسازي براي مشخص كردن مناطقي از مغز كه در اختلالات اضطراب نقش دارند استفاده كردند. اين شيوه كه هنوز در مراحل اوليه است نمودي است از تغيير شيوه هاي سنتي تشخيص بيماريهاي ذهني توسط پزشكان كه معمولا از طريق مشاهده علائم و رفتارها صورت مي گرفت. با استفاده از شيوه تصوير سازي كه ام آر آي كاربردي (fMRI) ناميده ميشود، دانشمندان در زماني كه مغز كار انجام مي دهد مثل فكر كردن، به ياد آوردن، بروز عواطف و تنظيم واكنشهاي بدن در زمان مواجه با عوامل استرس زا آن را اسكن مي كنند. اسكن هاي fMRI با ارزابي تغييرات در جريان خون مربوط به فعاليت مغز، تصاويري كاملا رنگي از نقاطي كه در زمانهاي حقيقي مشكل دارند ايجاد مي كنند.

دانشمندان از fMRI براي بررسي افرادي كه ريسك بالاتر ابتلا به اختلالات اضطراب دارند استفاده مي كنند. آنها اميدوار هستند كه بتوانند قبل از اينكه افراد به مراحل پيشرفته اين بيماري برسند مانع از ايجاد آن شوند. محققان در تلاش براي ايجاد نوع جديدي از درمان مرتبط با CBT هستند كه بتواند به افراد در كنترل عواطف و احساساتشان كمك نمايد.

دانشمندان مخصوصا در مورد مناطقي از مغز كه آميگدال و هيپوكومپوس كنجكاو هستند. آميگدال با هشدار دادن به مغز در مورد خطرات نقش مهمي در كنترل ترس و اضطراب ايفا ميكند. هيپوكومپوس رخدادهاي هشدار دهنده را به احساسات تبديل مي كند. اگر دانشمندان بتوانند بفهمند كه چگونه اين مناطق مغز به اين بيماري كمك مي كنند احتمالا قدر خواهند بود درمانهاي بهتري ارائه دهند.

اين اختلالات فشار زيادي بر فرد، خانواده و جامعه وارد مي آورد. اختلالات اضطراب يكي از متداولترين علل مراجعه افراد به پزشك است.

اگر به خاطر اضطراب دچار دردسر شده ايد، اولين فردي كه بايد به آن مراجعه كنيد پزشك خانوادگي يا يك پرستار متخصص است. او مي تواند تشخيص دهد كه آيا اضطراب علت فيزيكي دارد يا خير. شما مي توانيد به يك متخصص سلامت روان مراجعه كنيد كه به تشخيص نوع اختلال اضطراب و درمان مناسب به شما كمك خواهد كرد. با مراقبت مناسب افراد مبتلا به اختلالات اضطراب مي توانند زندگي طبيعي داشته باشند.

انتخابهاي عاقلانه

آيا فكر مي كنيد كه مبتلا به اختلال اضطراب هستيد؟

به اولين فردي كه مراجعه مي كنيد پزشك خانوادگي يا يك پرستار متخصص است.

در مرحله دوم بايد با يك متخصص سلامت روان مشورت كنيد. سعي كنيد كسي را بيابيد كه در زمينه درمان رفتاري-شناختي آموزش ديده باشد و همچنين در صورت نياز مجوز تجويز دارو را نيز داشته باشد.

سعي كنيد به يك گروه حمايتي براي تبادل مشكلات و دستاوردهايتان با ديگران بپيونديد. شيوه هاي مديريت استرس و دارو درماني نيز مي تواند موثر باشد.