زندگي كردن با سندروم پاي بي قرار

ناچار به حركت دادن پاهاي خود هستيد؟
معمولا داشتن تحرك خوب است. اما در كساني كه مبتلا به سندروم پاي بي قرار هستند انگيزه براي حركت به حد ناخوشايندي مي رسد. اين بيماري مي تواند سبب ايجاد حس مور مور، گز گز يا ضربان در پاها و به علاوه نياز شديد به حركت براي خلاصي از اين حس شودممكن است فقط به صورت يك حس ناخوشايند يا حتي درد باشد.

افرادي كه مبتلا به اين بيماري هستند احساس مي كنند چاره اي جز حركت دادن پاهاي خود ندارند. اگر پاهايشان را حركت ندهند در پاها احساس ناراحتي يا حتي درد دارند. در افرادي كه اين بيماري شدت دارد وقتي نشته اند- در جلسه ها، در يك محاوره يا حتي مشاهده تلويزيون- مجبورند پاهاي خود را حركت دهند كه مي تواند هم براي خودشان و هم اطرافيان ايجاد مزاحمت نمايد. بر اساس برخي برآوردها، در كشورهاي توسعه يافته از هر 20 نفر 1 نفر مبتلا به سندروم پاي بي قرار است. در زنان دو برابر مردان است. اين اختلال ممكن است در هر سني ايجاد شود اما اغلب در ميان سالان و مسن تر ها بيشتر ديده ميشود.

فعاليت سبب تسكين ناآرامي در افرد مبتلا به پاي بي قرار ميشود و بنابراين آنها اغلب پاهاي خود را تكان مي دهند. آنها ممكن است قدم بزنند يا  پاهاي خود را آهسته تكان داده و خم و راست كنند و در رختخواب نيز مرتبا غلت مي زنند. اين نياز به حركت مانع از به خواب رفتن و در خواب ماندن و نهايتا خستگي مفرط ميشود.

هر گونه تلاشي براي خوابيدن و آرامش فقط علائم را فعال تر مي سازد. اگر براي مدت طولاني بدون فعاليت باقي بمانيد مثلا در پروازهاي طولاني مدت يا مسافرت با ماشين، علائم اوج مي گيرند. اغلب اين مشكل در شبها شديد شده و اوايل روز از بين مي رود. بنابراين اين افراد اغلب سپيده صبح تازه به خواب مي روند.

سندروم پاي بي قرار اگر ايجاد شود معمولا از بين نمي رود. علائم ممكن است روزها، هفته ها يا ماهها كاهش يافته يا ناپديد شود اما دوباره باز مي گردد. اين مشكل مي تواند فقط در يك پا يا هر دو پا يا حتي بازوها هم وجود داشته باشد.

علت ايحاد سندروم پاي بي قرار اغلب موارد ناشناخته است. تحقيقات نشان داده اند كه آهن در مغز افراد مبتلا كم بوده يا عملكرد درستي ندارد. محققان همچنين دريافته اند كه در سيستم دوپامين اين افراد نيز مشكلي وجود دارد و افراد مبتلا به سندروم پاهاي بي قرار اختلالاتي نيز در منطقه اي از مغز كه مربوط به حركت ميشود و در آنجا دوپامين فعال ميشود دارند.

از آنجايي كه اين اختلال اغلب ارثي است، ژنها در اين رابطه نقش ايفا مي كنند. هرچه بيشتر در مورد ژنهايي كه باعث اين بيماري هستند بدانيم مي توانيم در آينده درمانهاي بهتري داشته باشيم.

اگرچه درماني براي سندروم پاي بي قرار وجود ندارد، تغيير در سبك زندگي و استفاده از داروها مي تواند به به حداقل رساندن علائم و افزايش خواب آرام كمك كنند. قطع مصرف كافئين، الكل و تنباكو نيز مي تواند كمك كننده باشد. گرفتن دوش آب گرم، ماساژ دادن پاها يا استفاده از يك پد گرمايشي يا كيسه آب سرد نيز مي تواند علائم را تسكين دهد. پزشك شما ممكن است براي افزايش دوپامين داروهايي را پيشنهاد دهد يا داروهاي ديگري براي تسكين علائم تجويز نمايد.

در كل اين اقدامات سبب ميشوند كه فعال تر و سالم تر باقي مانده و عادات خواب خوبي داشته باشيد. اگر فكر مي كنيد مبتلا به اين سندروم هستيد با پزشك خود مشورت كنيد. تركيبي از اين شيوه ها اغلب مي توانند كمي آرامش ايجاد كند.

انتخابهاي عاقلانه

پاي بي قرار را بشناسيم

سندروم پاهاي بي قرار چهار مشخصه زير را دارد:

وادار  شدن به حركت دادن پاها اغلب با حس ناخوشايند مورمور و سوزش در پاها.

علائمي كه با حركت دادن پاها بهترميشوند.

علائمي كه در شب بدتر و اغلب در صبح از بين مي روند.

علائمي كه با عدم فعاليت تحريك ميشوند.