بيماري پاركينسون

شناخت يك شرايط پيچيده
ما براي هر حركتي كه انجام مي دهيم براي نوشتن، راه رفتن، صحبت كردن يا حتي خوابيدن به مغز خود متكي هستيم. اما يك اختلال جدي مغز مثل بيماري پاركينسون مي تواند فرد را در انجام وظايف روزمره كه بسياري از ما هر روز انجام مي دهيم ناتوان سازد. درمان قطعي نيست اما مي تواند كمك كننده باشد. محققان به دنبال راههاي جيد براي درك بهتر اين بيماري و بهبود درمانهاي پزشكي هستند.

بيماري پاركينسون به تدريج در طول زمان ايجاد ميشود. ممكن است فرد خيلي متوجه علائم اوليه نشود. حركات فرد ممكن است تا حدي جزئي تغيير كند. ممكن است متوجه كندي حركات، سختي بدن يا مشكل در حفظ تعادل يا راه رفتن شويد. ممكن است چهره فرد فاقد احساس باشد يا ممكن است دست خط او ريز شود. عاقبت اين تغييرات مي تواند جدي تر شده و با زندگي روزانه تداخل ايجاد كند. ممكن است خوابيدن، فكر كردن، بوييدن و تصميم گيري براي فرد مشكل شود. با بدتر شدن اين بيماري، ممكن است كنترل علائم سخت تر شود.

بيماري پاركينسون اغلب بعد از 50 سالگي به وجود مي آيد اما ممكن است زودتر هم در فردي ايجاد شود. در كشورهاي توسعه يافته از هر 600000 نفر يك نفر را تحت تاثير قرار مي دهد. با بالا رفتن ميانگين سني انتظار مي رود تعداد افراد مبتلا به پاركينسون نيز بيشتر شود.

بيماري پاركينسون يك اختلال عصبي است كه در طي آن سلولهاي مغز به تدريج عملكرد خود را از دست داده و مي ميرند. اين بيماري به سلولهاي مغز كه ماده شيميايي به نان دوپامين را مي سازند آسيب مي رساند. در نتيجه كمبود دوپامين، مشكلات حركتي كه نشانه بيماري پاركينسون هستند ايجاد ميشوند.

اگرچه محققان هنوز نتوانسته اند علت بيماري پاركينسون را بفهمند اما احتمالا ژن هاي بدن در اين زمينه نقشي دارند. تعدادي از ژن ها به ريسك ابتلا به پاركينسون ربط داده شده اند. بررسي دقيق تر ژنتيكي اين بيماري مي تواند درك بهتري از بيولوژي پايه آن به ما بدهد.

اما ژن ها فقط بخشي از اين تصوير هستند. دانشمندان به دنبال فاكتورهاي ديگري كه ممكن است به اين بيماري منجر شوند مي گردند. يك هدف از اين تحقيقات يافتن اهداف جديد دارويي است كه روند اين بيماري را كند نمايد.

اگر متوجه هر يك از علائم متداول پاركينسون شديد به پزشك مراجعه كنيد. پزشكتان ممكن است شما را به يك متخصص اعصاب ارجاع دهد. يك آزمون دقيق و تستهاي مشخصي مي توانند به تشخيص بيماري كمك نمايند.

پزشكان براي درمان پاركينسون تركيبي از داروها را براي تنظيم دوپامين در مغز تجويز مي كنند. اين داروها امكان حركت بهتر و كم كردن مشكلات حركتي در افراد مبتلا به پاركينسون را كاهش مي دهد.

براي برخي بيماران عمل جراحي كه تحريك عمقي مغز ناميده ميشود مي تواند يك گزينه باشد. در اين شيوه، يك سيستم مشابه ضربان ساز در قسمتي از مغز كه حركات را كنترل مي كند قرار داده ميشود.

تحقيقات نشان مي دهد كه درست خوردن و ورزش مي تواند به كاهش يا تاخير انداختن علائم كمك نمايد. دانشمندان دارند بررسي مي كنند كه چه ورزشهايي و به چه ميزاني مي توانند بيشتر به بهبود اين بيماران و كيفيت زندگي آنها كمك نمايد.

در حال حاضر درمانهاي جديد بالقوه اي براي بيماري پاركينسون در آزمايشات باليني تحت بررسي هيتند. نياز مبرمي به مشاركت افراد مبتلا به پاركينسون و خانواد ههايشان در اين تحقيقات باليني وجود دارد.

علائم بيماري پاركينسون را بدانيم

بيماري پاركينسون در هر فردي تاثير متفاوتي دارد. علائم رايج عبارتند از:

·         مشكلات حركتي مثل لرزش يا رعشه مخصوصا در انگشتان، دست، بازو يا صورت.

·         سختي، سفتي يا كندي

·         خستگي زياد يا مشكل در خوابيدن

·         مشكل در ايستادن يا حفظ تعادل

·         تغييرات در دست خط

·         مشكل در انجام وظايف ساده يا تصميم گيري

·         ناتوانايي در تشخيص بوها