بيــمــاري پارکـيـنســـــون

نشانه های اصلی بیماری پارکینسون شامل خشکی و جمودی، لرزش و کندی حرکات می باشد. این بیماری می تواند نشانه های دیگری نیز

parcinson

 داشته باشد که در زیر بیان می شود. این نشانه ها می توانند به تدریج بدتر شوند.درمان اغلب این علائم را به مدت چندین سال رفع می کند.

بیماری پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون بیماری مزمن (دائمی و یا طولانی مدت) می باشد که به علت اختلال بخشی از مغز اتفاق می افتد. این بیماری نام پزشکی است که این بیماری را توصیف نمود. این بیماری اساسا بخشی از مغز را دچار اختلال می کند که مسئول هماهنگی عملکرد حرکات ماهیچه ای است.

چه کسی دچار بیماری پارکینسون می شود؟

این بیماری اصولا در افراد بالای 50 سال اتفاق می افتد. با افزایش سن این بیماری شیوع بیشتری دارد. حدود 5 نفر از هر 1000 نفر در دهه 60 ام زندگی و حدود 40 نفر از هر 1000نفر در دهه هشتاد زندگی دچار بیماری پارکینسون می شوند. این بیماری در زنان و مردان تقریبا شیوع مشابهی دارد و تنها به مقدار بسیار ناچیزی در مردان بیشتر است. به ندرت این بیماریدر سنین زیر 50 سال اتفاق می افتد.

بیماری پارکینسون، بیماری موروثی نمی باشد، و این بیماری ممکن است هر شخصی را درگیر سازد. با این حال، فاکتورهای ارثی در افرادی که در سنین زیر 50 سال دچار این بیماری می شوند می تواند دخیل باشد.

چه چیز باعث بروز بیماری پارکینسون می شود؟

بخش کوچکی در مغز به نام جسم سیاه در این بیماری تحت تاثیر قرار می گیرد. این ناحیه در مغز پیام ها را به عصب ها در کانال نخاعی برای کمک به کنترل حرکات ماهیچه ای می فرستد. پیام ها بین سلول های مغز، اعصاب و ماهیچه ها توسط مواد شیمیایی به نام انتقال دهنده های عصبی منتقل می شوند. دوپامین انتقال دهنده اصلی است که در جسم سیاه توسط  سلولهای مغز ساخته می شوند.

اگر شما دچار بیماری پارکینسون شده اید، بدانید که برخی از سلولهای موجود در جسم سیاه مغز آسیب دیده است و مرده است. علت اصلی این بیماری ناشناخته است. با گذشت زمان، سلول های بیشتری آسیب می بینند و از بین می روند. با کاهش این سلولها و کم شدن حجم دوپامین در مغز پیغام رسانی از مغز به ماهیچه کندتر و یا غیر طبیعی انجام می شود.  

نشانه های پارکینسون :

سلول های عصبی و اعصابی که تحت بیماری پارکینسون قرار می گیرند ، در حالت طبیعی مسئول حرکت نرم دست ها و پاها و هماهنگی عملکرد ماهیچه ای بدن می باشند. بنابراین، سه نشانه بیماری پارکینسون که به تدریج گسترش می یابد عبارتند از :

·         کندی حرکات (bradykinesia): به عنوان مثال، شخص برای راه رفتن و یا بلند شدن از صندلی تلاش بیشتری می کند. وقتی برای اولین بار این حالت پیش می آید فکر می کنید که این حالت به خاطر افزایش سن اتفاق افتاده است . تشخیص بیماری پارکینسون خیلی آشکار نیست مگر این که علائم دیگر آن نیز بروز یابد. به مرور زمان الگوی خاصی از راه رفتن مشخص می شود. این نوع راه رفتن را راه رفتن بهم آمیخته می گویند که شخص در شروع حرکت، توقف و چرخش ساده مشکل دارد.

·         خشکی ماهیچه ای (جمودی): ماهیچه ها دچار سفتی می شوند. همچنین بازوی شما هنگام راه رفتن به خوبی تاب نمیخورد.

·         لرزش: لرزش امری شایع در این بیماری است، اما ممکن است همیشه اتفاق نیفتد. لرزش ممکن است در انگشتان، شست، دستها و بازوها رخ دهد اما می تواند دیگر اعضای بدن را نیز شامل شود. این لرزش مخصوصا در هنگامی که شخص در حال استراحت است بیشتر نمایان است. این حالت در هنگام بروز عصبانیت و یا احساسات بدتر می شود. این حالت در هنگامی که با دست خود جسمی را برمی دارید کمتر می شود.

این نشانه ها معمولا به کندی بدتر خواهد شد. با این وجود، سرعت بدتر شدن نشانه ها از شخصی تا شخص دیگر متفاوت است. ممکن است چندین سال طول بکشد تا اثر این بیماری بر زندگی فرد کاملا مشخص شود و بیماری او زندگی فرد را با مشکل روبرو سازد. در ابتدا، یک طرف بدن بیشتر از طرف دیگر تحت تاثیر بیماری قرار می گیرد.

برخی نشانه ها که در اثر وجود اختلال در سلولهای مغزی و اعصاب که مسئول کنترل حرکات ماهیچه ای هستند  پدیدار می شوند عبارتند از :

·         کاهش حالات صورت مانند لبخند و یا اخم. کاهش چشمک

·         مشکل در انجام حرکاتی مانند بستن بند کفش و یا بستن دکمه لباس

·         مشکل در نوشتن ( دستخط شخص ممکن است ریز تر شود ).

·         مشکل در تعادل و نحوه ایستادن و شخص گرایش به حالت سقوط دارد.

·         گفتار شخص ممکن است کند و خسته کننده باشد.

·         عمل بلع ممکن است با مشکل همراه باشد و بزاق در دهان جمع شود.

·         خستگی و درد و رنج در بیمار مشاهده می شود.