ورزش در سطح سلولي شما را جوان تر مي كند

هر چه فردي بيشتر ورزش كند سلولهايش كمتر پير به نظر مي رسد. در يك تحقيق جديد، مشخص شد افرادي كه بيشتر ورزش مي كنند نشانگر هاي افزايش سن بيولوژيكي در آنها نه سال جوان تر از كساني به نظر مي رسد كه فعاليت فيزيكي ندارند.
در اين تحقيق پژوهشگران تلومرهاي (Telomere - پایانه فیزیکی کروموزم‌های خطی می‌باشد که از یک توالی غیر کد کننده تشکیل یافته است) تقريبا 6000 بزرگسال را كه در يك تحقيق چند ساله ثبت نام كرده بودند بررسي كردند. از اين افراد در مورد فعاليتهاي فيزيكي كه در ماه گذشته داشته اند و اينكه با چه جديتي اين فعاليتها را دنبال مي كردند سوالاتي شد. از آنها همچنين نمونه اي DNA گرفته شد كه از طريق آنها پژوهشگران طول تلومر را اندازه گرفتند. تلومرها، پايانه هاي پروتئيني در انتهاي كروموزومهاي انساني و ناشانگر سن و سلامت كلي هستند. در هر باري كه يك سلول تكثير ميشود، قسمت كوچكي از تلومر از بين مي رود بنابراين با افزايش سن كوتاه تر ميشوند. اما تلومرها در برخي از افراد سريعتر از ديگران كوتاه ميشوند.
ما مي دانيم كه در كل، افرادي كه تلومرهاي كوتاه تري دارند زودتر مي ميرند و احتمال ايجاد بسياري از بيماريهاي مزمن در آنها بسيار بيشتر است. اين اطلاعات كافي نيست اما مي تواند منبع خوبي از افزايش سن بيولوژيكي باشد.
اين پژوهشگران پس از تعديل فاكتورهايي نظير مصرف الكل، چاقي، نژاد و فاكتورهاي ديگر دريافتند تلومرها در كساني كه ورزش مي كنند به صورت چشمگيري بلند تر از كساني هستند كه فعاليت فيزيكي ندارند. افرادي كه فعاليت فيزيكي ندارند 140 جفت پايه DNA كمتر در پايانه اي تلومرهاي خود در مقايسه با افرادي كه ورزش مي كنند دارند كه سبب ايجاد تفاوت 9 سال در سن سلولي ميشود.
براي اينكه به فردي ورزشكار اطلاق شود بايد حداقل 30 تا 40 دقيقه در روز و 5 روز در هفته دويدن آهسته انجام دهد. ورزش كمتر از اين حد هم ميتواند مزايايي براي كاهش سن داشته باشد اما خيلي تاثيرش چشمگير نيست. افرادي كه ورزش را به صورت جدي پيگيري مي كنند تلومرهايي دارند كه در حدود 7 سال سن بيولوژيكي كمتري را در مقايسه با كساني كه سطح ورزش متوسط دارند نشان مي دهند.
پژوهشگران از اين تفاوت فاحش ميان سطح ورزش بالا و متوسط متعجب شدند. ورزش متوسط هنوز هم ارزشمند است و باز هم مزايايي دارد ولي در واقع اين ورزش و فعاليت فيزيكي در سطح بالا است كه در سن تفاوت ايجاد مي كند. ورزشكار حرفه اي به كساني گفته ميشود كه 150 تا 200 دقيقه در هفته و يا براي مدتهاي طولاني تر به فعاليتهاي فيزيكي سبك تا متوسط اشتغال دارند. تحقيقات همچنان نشان مي دهد كه هر چه ورزش بيشتر باشد خطر ابتلا به بيماري هاي مزمن تا سطح خاصي كاهش مي يابد.
اين تحقيق بر پايه گزاشات شخصي از ميزان فعاليت ورزشي بوده و توانست رابطه بين ميزان ورزش و طول تلومر (و نه رابطه علت و معلولي) را نشان دهد. در اين تحقيق فاكتورهايي نظير افسردگي، استرس، اختلالات خواب و رژيم غذايي كه مي توانند بر عادات ورزشي و تغييرات ژنتييكي و يا هر دو تاثير بگذارند بررسي نشده اند.
اما رابطه ميان فعاليت فيزيكي و سن سلول واقعا ثابت شده است. محققان بر اين باورند كه طول تلومر مي تواند بر التهاب و تنش اكسيداتيو تاثير بگذارد كه نشان داده شده است ورزش مي تواند در طول زمان از هر دو اينها بكاهد.
اگرچه هيچ تضميني وجود ندارد كه افراد با تلومر بلندتر طول عمر بيشتري داشته باشند، اما زندگي سالم به نفع هر كسي است. همه ما كساني را مي شناسيم كه جوانتر از سن واقعي خود به نظر مي رسند. ما مي دانيم كه ورزش مي تواند به اين امر كمك نمايد و حالا مي دانيم كه بخشي از آن مي تواند به خاطر تاثير ورزش بر روي تلومرها باشد.

500