استرس و قلب چرا با هم در ارتباطند

 بر اساس نتیجه تحقیقات منتشر شده در مجله لانست افزایش سطح فعالیت آمیگدال، خطر ابتلا به بیماری قلبی و سکته مغزی را افزایش می دهد. این تحقیق بینش جدیدی راجع به مکانیسم هایی که از طریق رخداد آنها، استرس می تواند منجر به بیماری های قلبی عروقی در انسان شود ارائه می دهد. آمیگدال ناحیه ای از مغز است که در جریان استرس فعالیت و مداخله می کند.

مسلم است که مطالعات تحقیقاتی بیشتر و وسیع تری برای اعلام و تایید این مکانیسم ها مورد نیاز است، اما محققان معتقدند که این یافته ها در نهایت می تواند در پیشگیری و درمان بیماریهای قلبی عروقی خطرساز مربوط به استرس به یافتن روش های جدیدی بیانجامد.

سیگار کشیدن، فشار خون بالا و دیابت از عوامل خطرساز شناخته شده برای بیماری های قلبی عروقی هستند و استرس روانی مزمن نیز می تواند یک عامل خطرناک دیگر باشد.

پیش از این، آزمایش بر روی حیوانات رابطه بین استرس و افزایش فعالیت های مغز استخوان و عروق را نشان داد، اما هنوز مشخص نشده است که آیا این امر در مورد انسانها هم صدق می کند یا خیر. تحقیقات دیگری نیز نشان داده است که آمیگدال در افراد مبتلا به اختلال استرس پس از ضربه (سانحه) (PTSD)، اضطراب و افسردگی فعال تر است. اما قبل از این بررسی، در هیچ تحقیقی منطقه خاصی از مغز که استرس را به خطر حمله قلبی و سکته مغزی ارتباط بدهد، شناسایی نشده است.

در این پژوهش، بر روی 293 بیمار اسکن ترکیبی PET / CT انجام شد تا فعالیت مغز، مغز استخوان و طحال و التهاب عروق آنها ثبت و بررسی شود. سپس وضعیت بیماران به طور میانگین به مدت ​​3.7 سال پیگیری شد تا مشخص شود آیا بیماری های قلبی عروقی در آنها پیشرفت می کند (ایجاد می شود) یا خیر. در این زمان 22 نفر از بیماران تحت نظر به حوادث قلبی عروقی از جمله حمله قلبی، آنژین صدری، نارسایی قلبی، سکته مغزی و بیماری عروق محیطی دچار شده بودند.

کسانی که فعالیت آمیگدال بالاترداشتند بیشتر در معرض خطر بیماری های قلبی عروقی متعاقب قرار گرفتند و نسبت به افراد با فعالیت کمتر آمیگدال، مشکلاتشان زودتر پیشرفت کرده بود.

این پژوهشگران همچنین دریافتند که فعالیت بالا در آمیگدال با افزایش فعالیت مغز استخوان و التهاب در شریان ها و عروق در ارتباط بوده، و نشان می دهد که این مسئله ممکن است باعث افزایش خطر قلبی عروقی شود. محققان پیشنهاد می دهند که یک مکانیسم بیولوژیکی ممکن اتفاق می افتد، که به موجب آن آمیگدال برای تولید گلبول های سفید خون اضافی به مغز استخوان سیگنال می فرستد، و آن هم به نوبه خود در عروق عمل می کند و باعث می شود عروق علامت نشان دهند و ملتهب شوند، و این مسئله می تواند باعث حمله قلبی و سکته مغزی شود.

در یک تحقیق زیرمجموعه ای کوچک نیز، سطح استرس 13 بیمار با سابقه PTSD (اختلال استرس پس از ضربه یا سانحه) توسط یک روانشناس ارزیابی گردید. آنها تحت اسکن PET قرار گرفتند و سطح پروتئین واکنشی C آنها اندازه گیری شد - این پروتئین سطح التهاب در بدن را نشان می دهد. کسانی که بالاترین سطح استرس در آنها گزارش شده بود، بالاترین سطح فعالیت آمیگدال همراه با نشانه های بیشتری از التهاب در خون و دیواره شریان ها را داشتند.

دکتر احمد توکل، رییس گروه تحقیقاتی از بیمارستان عمومی ماساچوست و بخش پزشکی دانشگاه هاروارد در ایالات متحده گفت:" نتایج تحقیق ما بینش منحصر به فردی ارائه می دهد و نشان می دهد که چگونه ممکن است استرس به بیماری های قلبی عروقی منجر شود. با توجه به این نتایج به احتمال زیاد کاهش استرس می تواند مزایای زیادی برای بدن انسان، فراتر از بهبود احساس سلامت روانی تولید کند. "در نهایت، استرس مزمن می تواند به عنوان یک عامل خطرساز مهم برای بیماری های قلبی عروقی در نظر گرفته شود که باید مانند سایر عوامل خطرساز بیماری های قلبی عروقی، به طور مرتب کنترل و مراقبت شود و به شکل موثر مدیریت گردد ."

محققان خاطرنشان نمودند که فعالیت مشاهده شده در آمیگدال از طریق بروز مکانیسم های اضافی می تواند به بیماری های قلبی منجر شود. اما هنوز ارتباط کامل و مشخصی میان تولید اضافی گلبول های سفید خون و التهاب عروق با بیماری های قلبی اثبات نشده است. محققان همچنین می گویند که تحقیقات بیشتری مورد نیاز است تا تایید شود که استرس باعث بروز این زنجیره حوادث می شود؛ چون حجم این مطالعه نسبتا کوچک بوه است.

در ارتباط با این بررسی، دکتر ایزه بوت، از مرکز علمی تحقیقات دارویی لیدن (Leiden) در دانشگاه لیدن هلند اظهارنظر می کند که: "در طول دهه گذشته، افراد بیشتر و بیشتری، روزانه استرس روانی را تجربه می کنند. حجم کار بالا، عدم امنیت شغلی، و یا زندگی در فقر شرایطی است که می تواند به افزایش استرس مزمن منجر شود. این مشکلات به نوبه خود می تواند به اختلالات مزمن روانی مانند افسردگی هم منجر شود. دکتر بوت معتقد است که تحقیقات بیشتری برای تایید این مکانیزم مورد نیاز است اما نتیجه میگیرد: "این داده های بالینی وجود ارتباط بین استرس و بیماری های قلبی عروقی را مشخص می کند. در نتیجه استرس مزمن به عنوان عامل خطرساز واقعی برای سندرم های حاد قلبی و عروقی شناخته می شود، که با توجه به افزایش تعداد افراد مبتلا به استرس مزمن، می تواند هنگام ارزیابی ریسک بیماری های قلبی عروقی در الگوهای بالینی روزانه گنجانده شوند. "