كشش براي درد پشت

ما شواهد موجود در مورد تاثير كشش را بر شدت درد، توانايي در انجام فعاليت هاي معمول روزانه، بهبود كلي و بازگشت به كار در ميان افرادي كه درد پشت دارند (LBP) در فاز حاد (كمتر از چند هفته درد)، نيمه حاد ( از چهار تا 12 هفته) يا مزمن (بيش از 12 هفته) بازبيني كرديم. برخي از بيماران سياتيك نيز داشتند. ما تاثيرات كشش را بلافاصله بعد از جلسه حركات كششي در كوتاه مدت (تا سه ماه بعد از حركات كششي) و در بلند مدت (حدودا يك سال بعد) را بررسي كرديم.
LBP يك مشكل عمده پزشكي در سراسر جهان است و يك عامل مهم براي هزينه هاي پزشكي، غيبت از كار و ناتواني است. يك گزينه درماني براي LBP كه براي هزاران سال است مورد استفاده قرار مي گيرد حركات كششي است. يعني استفاده از نيرو براي كشيدن دو استخوان مجاور و دور كردن آنها از هم به منظور افزايش فضاي مشترك بين آنها. رايج ترين تكنيكهاي كشش، كشش مكانيكي يا موتوري (كه در آن از يك پولي موتوري براي اعمال كشش استفاده ميشود) و كشش دستي (كه در آن كشش توسط درمانگر با استفاده از وزن بدنش براي اعمال نيرو و جهت كشش استفاده ميشود) هستند.
شواهد تا آگوست 2012 موجود هستند. در اين بازبيني 32 تحقيق و 2762 شركت كننده مبتلا به LBP گنجانده شده است. در اغلب تحقيقات جمعيت مشابهي از افراد مبتلا به LBP با يا بدون سياتيك گنجانده شده بودند. در اغلب تحقيقات افراد مبتلا به LBP حاد، نيمه حاد و مزمن گنجانده شده بودند. در اغلب تحقيقات گزارشات يك يا دو هفته بعد از آزمايش گزارش شده بود و در تعداد محدودي از تحقيقات تاثيرات در بلند مدت يعني 6 ماه  تا يك سال بعد گزارش شده بود.
تحقيقات گنجانده شده نشان دادند كه تاثيرگذاري كشش به عنوان تنها درمان يا در تركيب با فيزيوتراپي در درمان LBP بيشتر از درمان شم (درمان یا رویه غیرفعال که هدف از انجام آن در آزمایش بالینی این است که نزدیک‌ترین تقلید از درمان صورت گیرد)، فيزيوتراپي بدون كشش يا شيوه هاي درماني ديگر از جمله ورزش، ليزر، اشعه مافوق صوت و استفاده از گن ها نيست. اين نتايج هم براي افراد مبتلا به سياتيك و هم بدون سياتيك معتبر است. تفاوتي در نوع كشش (دستي يا مكانيكي) وجود ندارد..
در هفت تا از 32 تحقيق عوارض جانبي از جمله افزايش درد، بدتر شدن علائم عصبي و جراحي متعاقب آن گزارش شده است. در چهار تحقيق گفته شده كه هيچ عوارض جانبي ديده نشده است. در مابقي تحقيقات چيزي در مورد عوارض جانبي گفته نشده است.
كيفيت شواهد از كم تا متوسط بود. تحقيقات با كيفيت كم بود مخصوصا آنهايي كه بين الگوهاي علائم مختلف (با يا بدون سياتيك، با درد با طول مدتهاي متفاوت) تمايز قائل شده بودند.